Preso en la cárcel estoy

Cancioneiro antropolóxico. Quiroga, Ribas do Sil, Montañas do Lor.

Esta colección é froito do traballo de selección e estudo antropolóxico, que levou a cabo o profesor Xosé Luis Foxo nun espazo que abrangue as denominadas "Terras do Lor e do Sil", é dicir, os concellos de Quiroga e Ribas de Sil principalmente.
Compre destacar a importancia que subxace na recuperación e revalorización da cultura rural popular galega, que neste volume xoga o papel de protagonista. Así mesmo, axuda a reconstruir a identidade do pobo galego, a súa historia e a sua tradición.

Aquí atopamonos con un considerable número de pezas resultado do saber popular: cantigas, documentos fotográficos, partituras, lendas, arrolos, etc. Contextualizado e complementado cun estudo antropolóxico que realiza o autor. O seu uso e reproducción pretende ter vías moi distintas, comezando pola simple curiosidade do visitante da web, ata os centros de ensino e os círculos de investigación de distintos eidos culturais.

A labor de difusión e dixitalización de estas coleccións por parte do Consello da Cultura Galega ten o obxectivo de recoñecer o papel dos sons, das cantigas, e en definitiva, da música. A música que sempre estivo presente no día a día da sociedade, e máis no rural como nos mostran os cantos referidos a actividades de labor, a periodos ou festividades do ano, etc. A obra de Xosé Luis Foxo permite comprender como era o abanico musical das terras bañadas polos río Lor e Sil, ofrecéndonos unha visión esclarecedora a través do seu estudo antropolóxico.

Preso en la cárcel estoy


Vilanuíde, VILANUIZ (SANTO ANTÓN), Quiroga, Lugo

Compilador: Xosé Luis Foxo

Tipo: voces

Contido

Recollido de Justa Fernández Lorenzo e Asunción Rodríguez Lorenzo

Detalles

Preso en la cárcel estoy
sin oír ruido de coches
sin saber cuándo es de día
no saber cúando es de noche.

Solo por un pajarillo
que vuela sobre la "audiencia"
que por las mañanas canta
y por las noches se esconde.

Pajarillo, pajarillo
que vuelas sobre la "audiencia"
escucha si oyes leer
el papel de mi sentencia.

Todos los días me voy
a las orillas del mar
a preguntarles a las olas
si han visto a mi amor pasar.

Y las olas me contestan
revolcadas en la arena
el que se muere de amor
no merece sufrir de pena.

Imaxes

Non hai imaxes na peza


Outras pezas na mesma zona