Rufina

A cultura popular de tradición oral nos centros da terceira idade

A memoria reside en cada un de nós, pero neste caso foron os nosos avós, os maiores, os que aportan esa gota de sabedoría e de legado cultural que se recolle nesta colección. Un proxecto que foi levado a cabo en tres centros da terceira idade localizados en Tui, Ourense, Viveiro e Santiago de Compostela. Ca participación do persoal do centro e dos propios residentes puidose levar a cabo unha labor de investigación e posta en valor da cultura popular que conta con tantos valedores entre os nosos maiores. A obra resultante conta con lendas, contos, romances, arrolos, e demais xéneros cultivados pola música que estivo tan presente no rural galego dos séculos recentes.

Estamos, por tanto, ante un proxecto de claro interese para a salvaguarda da nosa cultura popular, que ao igual que o rural acollen cada vez máis a atención da sociedade polo temor á súa perda.

Rufina


Cualedro, CUALEDRO (SANTA MARÍA), Cualedro, Ourense

Compilador: María Atanes Atanes

Tipo: voces

Detalles

-[Ai, Rufi]na hermosa,
¿tu que fas eí?
-Ándoche co gado,
velo traigo eiquí.
-Non che digo eso,
nin tanto com´eso,
dígoche que vamos
a tomar o fresco.
-A tomar o fresco
non vou nin irei,
que che ando co gado
e vouno perder.
-E si o perderes
non che se dé cuidado
que en mangas de seda
eu irei buscalo.
-Válgate Dios, humano,
o que vés ufano
en mangas de seda
guardame o meu gado.
-Mangas e vestidos
teño romper,
Rofiniña, hermosa,
por che dar placer.

-A min placer, non,
antes me dás pena,
que ha de vir meu amo
traerme a merenda.
-Ogalá viñera,
ogalá chegara,
ogalá soupera
que contigo estaba.
Adiós, Rofiniña
do meu corazón,
de cuanto che eu dixen
pídoche perdón, (bis)
qu´eu teu irmau son.
-Se eres meo irmau
ténoche perdonado.
-Pon os pés no estribo,
monta dacabalo.
-¿E que dirá a xente,
a xente do gado?
-Que eí vén a Rofina
co seu nemorado.

Imaxes

Non hai imaxes na peza

Documentos

Non hai documentos na peza


Outras pezas na mesma zona

Non hai pezas relacionadas