A rendabilidade de terra

A nosa fala

Este audiolibro é unha dialectoloxía oral, con textos de diferentes xeracións de falantes, rexistrados entre mediados dos anos 70 e mediados dos 90 do pasado século. Atendendo a criterios extralingüísticos, procurouse que a temática da escolma fose o máis variada posible, que fose amena para estudantes e ensinantes de lingua galega, mais tamén de posible utilidade para un etnógrafo, un historiador ou un sociólogo interesados pola Galicia anónima, a de onte e a de hoxe.

Os temas tratados son moi diversos co fin de dar unha imaxe real dalgunhas das moitas Galicias existentes. Nos textos fálase da pesca e do marisqueo no Cantábrico, na Costa da Morte ou na ría da Arousa, da pesca no banco canario-sahariano e de como se cultiva o viño en Mondariz e en Amandi ou os tomates no Rosal. Trátase a guerra do 36 na comarca compostelá e a dura posguerra, con historias do contrabando no Baixo Miño ou sobre os portugueses que viñan á seitura á arraiana terra da Mezquita.

Fálase da rapa das bestas de Sabucedo, das muiñadas, das ruadas e doutras diversións da mocidade de antes, do entroido e da mata do porco, do liño e das fiadas, pero tamén da irrupción de novos inventos como o fax, da limpeza das praias e dos incendios forestais. Tamén está presente a "Galicia irredenta" dos vellos galeguistas, con textos do Eo-Navia, O Bierzo e As Portelas.

A rendabilidade de terra


Fornelos, ROSAL (O) (SANTA MARIÑA), Rosal (O), Pontevedra

Compilador: Francisco Fernández Rei y Carme Hermida Gulías

Tipo: voces

Contido

Informante: Un veciño, 64 anos, labrego.
Data: Agosto do 1981.
Gravación: F. Fernández Rei.
Transcrición: X. Graña Núñez.
Fonte: AGO.

Detalles

I: [È iso èra a] falta que tíñamos nôs aquí, neste, o, rincôn. Pèro que empezamos, cuando empezou a xente, que antes estábamos no millo, no millo... è veña millo, è veña millo, cuando empezaron aquí o único que empezou a coller movimiento, ou alkho de evolución, tomates... a pór tomates.
Or vellos, már vellos ca nôr, meus abuelos ou meu pai ou... dice:
- ¡Ai si, si, pór tomates, pór tomates! Despois, xa veremos ao día de mañán, o que pasa.
Se non foran os tomates, porque, un ferrado de millo ¿cuanto vale? ¿E cuantar vòltas hai que dar arredor dele? I-òs tomates tamên queren muita, pèro, ê outra produciôn. Nunha finca de trescentos metros, dá o dòble de produciôn, de tomates; è si se pòn doutra cousa, äínda, o triple. È por iso, claro, que nunca chekha.
Eu xa digo, antes, andaba descalzo. Tomar café, nada. Levantarse da cama, un platiño de caldo, unha aghua fervida, que se vía a cara no fondo. Matábase un pòrquiño ó ano, i-àora mátanse tres, faise xabôn de touciño è, è, è cômese o bo. Asta o bo se lle bota ós, ós pòrcos outra vez, pra criar outros pòrcos.
Eu creo que, iso, que, que, que; pèro, nunca tomábamos un café, nunca tomábamos unha còpa. Aora tomamos un café, repítese. Se fai falta unha cerveza tômase ou o que faia falta. Pèro, claro, queríamos un pouco máis de, de tèla. Porque praaa alternar è iso todo, non chegha iso.
Pèro, como ía unha vida modèrna, tamên debíamos de ter un pouco máis... digo eu. È lògho outra cousa. Aquí tamên tíñamos or montes estes, or montes estes, que antes... Eu caseime no cuarènta è seis, o dozanòve de xanei[ro], de ènero, de xaneiro. Non tiña nada. Intentei, empezar a comprar algo, comprar unha veighiña, comprar un mato, un mato i-ò... un mato de pinos ou así un... non sei se usté entende.
E: Si, si.
I: Pra ter pra o día de mañán.
Aora témo-lor matos. Chegha un madeireiro a comprarlle un pino:
- È que mira, quería, ou faíame falta cartos è quería que me, queríate... a ver se me comprabas estes pinos.
- Òmbre, eu estes pinos cómprotos, pèro tèn mal camiño.
- ¿¡Coño, mal camiño!? ¿Como vai a ter mal camiño? Xa guiei por aí, xa tes unha pista aí a dèr metros. Se fora antighuamente, pòs si. Pèro aora tès unha pista a dèr metros, por arriba.
Dice:
- Pòr mira, se queres, se queres, eu cómprotos, pero doute tanto por èlas, por eles. Doute tanto por eles.
È un, porque, hai que vendelos. È, darllos por tres chicas è media, porque non hai competencia, non hai, non hai, non hai quen compre. Mitá dar fábricas zärráronse, polo qui ê non sei; así que, isto, isto, nunca un tèn tódalas cousas, pèro... Vexo unha cousa así que non se sabe, non...

Categoría

Bloque occidental

Imaxes

Non hai imaxes na peza

Documentos

Non hai documentos na peza


Outras pezas na mesma zona

Non hai pezas relacionadas