O liño, as fiadas e os mozos

A nosa fala

Este audiolibro é unha dialectoloxía oral, con textos de diferentes xeracións de falantes, rexistrados entre mediados dos anos 70 e mediados dos 90 do pasado século. Atendendo a criterios extralingüísticos, procurouse que a temática da escolma fose o máis variada posible, que fose amena para estudantes e ensinantes de lingua galega, mais tamén de posible utilidade para un etnógrafo, un historiador ou un sociólogo interesados pola Galicia anónima, a de onte e a de hoxe.

Os temas tratados son moi diversos co fin de dar unha imaxe real dalgunhas das moitas Galicias existentes. Nos textos fálase da pesca e do marisqueo no Cantábrico, na Costa da Morte ou na ría da Arousa, da pesca no banco canario-sahariano e de como se cultiva o viño en Mondariz e en Amandi ou os tomates no Rosal. Trátase a guerra do 36 na comarca compostelá e a dura posguerra, con historias do contrabando no Baixo Miño ou sobre os portugueses que viñan á seitura á arraiana terra da Mezquita.

Fálase da rapa das bestas de Sabucedo, das muiñadas, das ruadas e doutras diversións da mocidade de antes, do entroido e da mata do porco, do liño e das fiadas, pero tamén da irrupción de novos inventos como o fax, da limpeza das praias e dos incendios forestais. Tamén está presente a "Galicia irredenta" dos vellos galeguistas, con textos do Eo-Navia, O Bierzo e As Portelas.

O liño, as fiadas e os mozos


A Lamela, COUCIEIRO (SAN VICENTE), Baños de Molgas, Ourense

Compilador: Francisco Fernández Rei e Carme Hermina Gulías

Tipo: voces

Contido

Informante 1: Unha veciña, 65 anos, labrega.
Informante 2: Un veciño, 72 anos, labrego.
Informante 3: Unha veciña, 70 anos ca., labrega.
Data: Decembro do 1994.
Gravación: M. Sánchez Cid.
Transcrición: E. Fernández Rei.
Fonte: AGO-ADLG.

Detalles

I1: Primeiro sementabamos; è despois, cunha maza, pois mallabámolo; è despois espadabámolo; è despois asèdabámolo nun, nunha cousa que había de sèda-lo liño, un rastrillo; è despois tiñamos que fiar. Pèro, claro, or mozos non querían, filla, porque como, enchíalos de tascos, èra unha cousa que tiña moito pòlvo, è moito eso è... è fiabamos na nòsa corte, un ano na dun i-àutro ano na doutro. È entón aquil ano tocou na nòsa corte. È entonces, claro, eu xunteime con dous, un do Abèlèdo i-
-àutro de aiquí da Lamèla. È entonces, claro, cando chegou o da Lamèla, poise, estaba sentado onda min o do Abèlèdo, porque alí faciamos un corro as mullères, è entonces, claro, había únhar mesas largas è sentábanse así...
I2: O Lisardo.
I1: O Lisardo. È entonces entrou è, i-ò meu irmau, estaba xogando. Había dous ou tres rapazòlos así coma do tèmpo dil, que entón il èra pequeno, è estaba xogando. Entón o Khosê díxolle:
- È lògo, Khosê Ramón, ¿ganas ou pèrdes?
È díxolle:
- Pois nin estou xogando, non gano nin perdo, pèro asta aora non estou xogando.
Dou media vòlta pa fôra è marchou. Alí por riba da nòsa casa, naquil monte, empezou a cantare:
Moza dor moitos mozos; nò, dixo:
Moza dor vinte mozos
è comigho vintèún
È como fagas así
pronto quedas sin ningún.

E: Entonces ¿que facía? ¿cantaba?
I1: Cantaba, cantoume así. È pra outro día, esto èra un sábado, è pró outro día ibamos aí a Òsende, que había un cafê, tocábanche cun acòrdeón; i-èntonces, claro, eu dixen, buèno, pois agora, vou ter que vir sòla; pèro ó chegar alá pois estaba o do Abèlèdo. Entonces díxome se lle iba bailar, è eu fun, anda que entra o outro pola pòrta; è despois, claro, invitáronos a tomar un cafê, porque èra sòlo, alí èra o que había, cafê, èra un cafê pèro bailábase, a xènte pra, pasar o tèmpo; è, i-è entón o outro invitoume a tomar un cafê; pèro, filla, se ves a este da Lamèla, ¡madre mía!, como se puxo; i-ó vir aí no, nos Vieiros púxose no medio do camiño è non nos quería deixar pasar. Pèro eu teño, tiña unha amiga, que chaman Florinda, mira, se non nos deixa pasar, bótase acima dil; porque púxose, ¡mi madre querida!: “sácate de diante que non te quèro nin ver”. O outro vèu andando, vèu andando è ó chegar á casa, chegou diante de nôs; è despois non me quería deixar entrar na pòrta. Entonces, claro, eu, dixen eu, a ver como faguía. Saliu a pòbre da miña nai è díxolle:
- Poise, vên con ise, pèro quèn, aquí quèn mando son eu, que hai catro anos que veño paghando ese carreiro, è a ver se ê il ou son eu.
Dixo:
-Ai, meu fillo, eso, enténdete. Eso êche cousa dela.
Entonces, claro, o outro tuvo que se marchar, pòbriño, èra tan buèno. È marchouse. Eu, claro, gustar, gustábame máis o outro, pèro...
I2: O Lisardo.
I1: O Lisardo ¡nòò!. Gustábame máis o Ghosê; pèro claro, como non tiña autro, eu agarrábame ó que viña; porque agora tanto tèn, pèro ó tèmpo vir unha moza sòla... eso êrache un desprecio mui grande. Entonces, claro, pois, eu agarrábame ó que viña. I-aquil queríame polos òghos del alma, filla.
I3: O Lisardo.
I1: O Lisardo.
I3: ¿Pèro de onde èra il?
I1: De Abèlèdo.
I2: O que casou coa da (...)
I1: Claro, è, i-èso pasou, pasaban así as cousas, filla, porque antes non che èra coma agora; que agora, tèñen un i-àquil, con aquil xa basta, pèro ó tèmpo unha moza non podía ter sôlo un mozo.

Categoría

Bloque central

Imaxes

Non hai imaxes na peza

Documentos

Non hai documentos na peza


Outras pezas na mesma zona

Non hai pezas relacionadas