O crego de Pareisás

A nosa fala

Este audiolibro é unha dialectoloxía oral, con textos de diferentes xeracións de falantes, rexistrados entre mediados dos anos 70 e mediados dos 90 do pasado século. Atendendo a criterios extralingüísticos, procurouse que a temática da escolma fose o máis variada posible, que fose amena para estudantes e ensinantes de lingua galega, mais tamén de posible utilidade para un etnógrafo, un historiador ou un sociólogo interesados pola Galicia anónima, a de onte e a de hoxe.

Os temas tratados son moi diversos co fin de dar unha imaxe real dalgunhas das moitas Galicias existentes. Nos textos fálase da pesca e do marisqueo no Cantábrico, na Costa da Morte ou na ría da Arousa, da pesca no banco canario-sahariano e de como se cultiva o viño en Mondariz e en Amandi ou os tomates no Rosal. Trátase a guerra do 36 na comarca compostelá e a dura posguerra, con historias do contrabando no Baixo Miño ou sobre os portugueses que viñan á seitura á arraiana terra da Mezquita.

Fálase da rapa das bestas de Sabucedo, das muiñadas, das ruadas e doutras diversións da mocidade de antes, do entroido e da mata do porco, do liño e das fiadas, pero tamén da irrupción de novos inventos como o fax, da limpeza das praias e dos incendios forestais. Tamén está presente a "Galicia irredenta" dos vellos galeguistas, con textos do Eo-Navia, O Bierzo e As Portelas.

O crego de Pareisás


Celeiros, CELEIROS (SAN MARTIÑO), Chandrexa de Queixa, Ourense

Compilador: Francisco Fernández Rei e Carme Hermina Gulías

Tipo: voces

Contido

Informante: Unha veciña, 23 anos, telefonista.
Data: Febreiro do 1975.
Gravación: R. Álvarez Blanco, F. Fernández Rei e M. González González.
Transcrición: F. Fernández Rei.
Fonte: AGO-ALGa.

Detalles

Vouvos contar o conto do cura de, de Pareisás. Resulta que ó cura de Pareisás, faltábanlle as pitas; è busca de èquí è busca de alá, el i-à criada, nada que non encontraba as galiñas. Vai un día chamou òn chaval, desconfiaba dun tío è dícelle:
- Òie, neno, mira, ven èquí, o domingo, si, cuando èu esté na misa predicando tu dices, que fulanito me roubou as pitas, douche dous reás.
Chèga o domingo, estaban na misa, è resulta que o que llar roubaba era o pai do rapaz. O pai do rapaz viu que o cura chamaba á parte ó chaval, è dícelle:
- Òie, fulanito, ¿que che dixo o cura?
- Nada, nada, non me dixo nada.
Pèro díxolle:
- Mira se, se mo dices, douche unha peseta.
Entonces, foi o rapaz è díxollo. Dixo:
- Pois, mire, díxome esto, que se cando estaba no altar lle decía que, que usté ê o que me roubaba as galiñas, que me daban dous reás.
- Pois, mira, vaslle decir o que eu che diga è douche unha peseta.
Èfètivamènte. Chèga o domingo, o cura estaba predicando todo furioso:
- Porque èquí non sei quèn me rouba as pitas, porque son unhos desgraciaos, porque tal è porque cual.
Dícelle:
- A ver rapaz, que tu sabes quèn me rouba a min as pitas, a ver, dío.
È sal o rapá ó altar è dícelle:
- Se soubèra o Eudilio de Cotaresco que o cura lle anda ca mullèr.

Categoría

Bloque central

Imaxes

Non hai imaxes na peza

Documentos

Non hai documentos na peza


Outras pezas na mesma zona