De la iglesia viene el viejo

Cancioneiro antropolóxico. Quiroga, Ribas do Sil, Montañas do Lor.

Esta colección é froito do traballo de selección e estudo antropolóxico, que levou a cabo o profesor Xosé Luis Foxo nun espazo que abrangue as denominadas "Terras do Lor e do Sil", é dicir, os concellos de Quiroga e Ribas de Sil principalmente.
Compre destacar a importancia que subxace na recuperación e revalorización da cultura rural popular galega, que neste volume xoga o papel de protagonista. Así mesmo, axuda a reconstruir a identidade do pobo galego, a súa historia e a sua tradición.

Aquí atopamonos con un considerable número de pezas resultado do saber popular: cantigas, documentos fotográficos, partituras, lendas, arrolos, etc. Contextualizado e complementado cun estudo antropolóxico que realiza o autor. O seu uso e reproducción pretende ter vías moi distintas, comezando pola simple curiosidade do visitante da web, ata os centros de ensino e os círculos de investigación de distintos eidos culturais.

A labor de difusión e dixitalización de estas coleccións por parte do Consello da Cultura Galega ten o obxectivo de recoñecer o papel dos sons, das cantigas, e en definitiva, da música. A música que sempre estivo presente no día a día da sociedade, e máis no rural como nos mostran os cantos referidos a actividades de labor, a periodos ou festividades do ano, etc. A obra de Xosé Luis Foxo permite comprender como era o abanico musical das terras bañadas polos río Lor e Sil, ofrecéndonos unha visión esclarecedora a través do seu estudo antropolóxico.

De la iglesia viene el viejo


A Vacariza, ENCIÑEIRA (SANTA ISABEL), Quiroga, Lugo

Compilador: Xosé Lois Foxo

Tipo: voces

Contido

Recollida de Isabel Frenández García

Detalles

De la iglesia viene el viejo
de la iglesia de rezar
sus hijos trae por la mano
su mujer "vien" de enterrar.

Ya ha llegado a los portales
encomenzó a llorar
le respondió la hija más vieja
la que decía calar.

Por qué llora usted mi padre
sin tener porque llorar
- Yo no lloro por ser viejo
ni por "veiudo" quedar.

Que lloro por "vois" meus fillos
que me quedáis por criar
- Ay calle usted padre no llore
que Dios lo ha de remediar.

Uno irá servir al rey
y otro remará la mar
y el más pequeñito de ellos
quedaralle ao seu mandar.

Y ahora tú miña filla
quererásteme casar
eres como la manzana
que estaba en el manzanal.

Imaxes

Non hai imaxes na peza


Outras pezas na mesma zona