A Belén coa gaita do fol

Cancioneiro antropolóxico. Quiroga, Ribas do Sil, Montañas do Lor.

Esta colección é froito do traballo de selección e estudo antropolóxico, que levou a cabo o profesor Xosé Luis Foxo nun espazo que abrangue as denominadas "Terras do Lor e do Sil", é dicir, os concellos de Quiroga e Ribas de Sil principalmente.
Compre destacar a importancia que subxace na recuperación e revalorización da cultura rural popular galega, que neste volume xoga o papel de protagonista. Así mesmo, axuda a reconstruir a identidade do pobo galego, a súa historia e a sua tradición.

Aquí atopamonos con un considerable número de pezas resultado do saber popular: cantigas, documentos fotográficos, partituras, lendas, arrolos, etc. Contextualizado e complementado cun estudo antropolóxico que realiza o autor. O seu uso e reproducción pretende ter vías moi distintas, comezando pola simple curiosidade do visitante da web, ata os centros de ensino e os círculos de investigación de distintos eidos culturais.

A labor de difusión e dixitalización de estas coleccións por parte do Consello da Cultura Galega ten o obxectivo de recoñecer o papel dos sons, das cantigas, e en definitiva, da música. A música que sempre estivo presente no día a día da sociedade, e máis no rural como nos mostran os cantos referidos a actividades de labor, a periodos ou festividades do ano, etc. A obra de Xosé Luis Foxo permite comprender como era o abanico musical das terras bañadas polos río Lor e Sil, ofrecéndonos unha visión esclarecedora a través do seu estudo antropolóxico.

A Belén coa gaita do fol


Vilanuíde, VILANUIZ (SANTO ANTÓN), Quiroga, Lugo

Compilador: Xosé Luis Foxo

Tipo: voces

Contido

Recollida de Asunción Rodríguez Lorenzo e Justa Fernández Lorenzo

Detalles

Correde rapaciños a Belén
coa gaita do fol
que dicen que naceu un Neno
tan bonitiño como un sol
que dicen que naceu un Neno
tan bonitiño como un sol.

Ela diz que non tén o pobre
camisiña que poñer
as estrellas xa nos guían
vamos rapaces, vamo-lo ver
as estrellas xa nos guían
vamos rapaces, vámo-lo ver.

Nunhas pallas deitadiño
é máis bonito que un sol
El non chora nin se queixa
é o retrato do mismo Dios
é tan bonitiño
que cos seus labiños
non deixa de rir
i a Nai dalle bicos
para que o Rei do Ceo
poda vivir.

Imaxes

Non hai imaxes na peza


Outras pezas na mesma zona