Cantan os galos ao día

Cancioneiro antropolóxico. Quiroga, Ribas do Sil, Montañas do Lor.

Esta colección é froito do traballo de selección e estudo antropolóxico, que levou a cabo o profesor Xosé Luis Foxo nun espazo que abrangue as denominadas "Terras do Lor e do Sil", é dicir, os concellos de Quiroga e Ribas de Sil principalmente.
Compre destacar a importancia que subxace na recuperación e revalorización da cultura rural popular galega, que neste volume xoga o papel de protagonista. Así mesmo, axuda a reconstruir a identidade do pobo galego, a súa historia e a sua tradición.

Aquí atopamonos con un considerable número de pezas resultado do saber popular: cantigas, documentos fotográficos, partituras, lendas, arrolos, etc. Contextualizado e complementado cun estudo antropolóxico que realiza o autor. O seu uso e reproducción pretende ter vías moi distintas, comezando pola simple curiosidade do visitante da web, ata os centros de ensino e os círculos de investigación de distintos eidos culturais.

A labor de difusión e dixitalización de estas coleccións por parte do Consello da Cultura Galega ten o obxectivo de recoñecer o papel dos sons, das cantigas, e en definitiva, da música. A música que sempre estivo presente no día a día da sociedade, e máis no rural como nos mostran os cantos referidos a actividades de labor, a periodos ou festividades do ano, etc. A obra de Xosé Luis Foxo permite comprender como era o abanico musical das terras bañadas polos río Lor e Sil, ofrecéndonos unha visión esclarecedora a través do seu estudo antropolóxico.

Cantan os galos ao día


Bustelo de Lor, VILAR DE LOR (SAN XOSÉ), Quiroga, Lugo

Compilador: Xosé Lois Foxo

Tipo: voces

Contido

Recollida de Ramón Carballedo Sánchez

Detalles

Cantan os galos ao día
meu amor írguete e vaite
-Como me hei de ir queridiña
como me hei de ir e deixarte.

A muller que sea mala
nin reñirlle nin pegarlle
echarla en un barco roto
para que el mar se la trague.

Desde que le ví te amé
perdona que ha sido tarde
pésame no haberte amado
en el vientre de tu madre.

En el vientre de mi madre
cosa que no puede ser
que no sabes si podía ser
hombre o mujer.

Se me quieres di que sí
y si no di que me vaya
no me tengas al sereno
que yo no soy cántaro de agua.

Todas las horas del día
voy a una pena a llorar
como si la pena fuera
la causa de mi pesar.

Tengo pena y alegría
tengo dos males a un tiempo
cuando la pena me mata
la alegría me da aliento.

Imaxes

Non hai imaxes na peza


Outras pezas na mesma zona